Jhonny Faldini

Ik begon niet voor de lol te zingen, maar omdat ik geen andere manier had om te overleven wat ik voelde. Muziek kwam in de donkerste momenten, wanneer ik voelde dat ik geen stem had, en het leerde me pijn om te zetten in woorden. Op mijn zestiende, met niets in mijn handen behalve de drang om uit de stilte te komen, begon ik mezelf te produceren. Ik nam op, ik schreef, ik maakte fouten, ik probeerde het opnieuw. Ik had geen precieze richting, maar ik wist dat dit het enige pad was dat ik als het mijne voelde. Door de jaren heen heb ik de kans gehad om auteurs en producenten te ontmoeten zoals Luca Sala, Daniele Piovani, Andrea Amati en Walter Suray. Mensen die wisten hoe ze naar me moesten luisteren en me hielpen vorm te geven aan wat ik in me had. Elk nummer dat uit die samenwerkingen voortkwam, was een fragment van mij. Zelfs vandaag de dag is het alsof ik elke keer dat ik schrijf of zing, weer ademhaal. Als de luisteraar iets waarachtigs kan horen, weet ik dat ik het juiste heb gedaan.