maurizio raiola

Drieënveertig jaar geleden kwam mijn eerste elektrische gitaar en de eerste groep met schoolvrienden. We zaten midden in de postpunk-, donkere en new wave-golf, maar we kwamen uit een ander verhaal: van de vinyls van Pink Floyd, Jethro Tull, Genesis, Neil Young, pino daniele, centraal Napels... Een explosieve ontmoeting tussen wat we tot dan toe hadden gehoord en alles wat er nieuw om ons heen gebeurde. KAOS & KRISI, VVALFA, XAMAX waren enkele van de bands met wie ik van 1982 tot 1998 teksten en muziek schreef, waarbij ik de post-psychedelische, punkrock- en donkere scene van de Napolitaanse underground ervoer. Sindsdien ben ik nooit meer gestopt met schrijven. Door de jaren heen zijn honderden nummers ontstaan, die zeer verschillende genres overstaken: pop, indie, rock, reggaeton, operette, etnische muziek en Napolitaanse traditie. Voor mij is gender echter nooit het belangrijkste geweest. De ziel van een lied telt. Wat telt is wat hij weet over te brengen, ongeacht de muzikale taal die wordt gebruikt. Om die reden heb ik door de jaren heen ook luistergroepen opgericht waarin ik mijn ongepubliceerde nummers zonder al te veel uitleg voorstel, op zoek naar een echte confrontatie met de luisteraar. Het is mijn manier om te begrijpen of wat ik schrijf toch mensen weet te bereiken, of een melodie, een frase of een verhaal toch een emotie oproept. Na meer dan veertig jaar blijf ik schrijven met dezelfde vraag als toen ik die eerste gitaar oppakte.